De wandelaar in Voeren | Landelijke Gilden
Menu

Terug naar Actualiteit >De wandelaar in Voeren

Geschreven op 28 november 2016. - Ledenblad Buiten, Fietsen en wandelen
De wandelaar in de Voerstreek

Reporter Jessie trekt door Vlaanderen, op zoek naar mooie dorpen, interessante mensen en  boeiende verhalen. Dit keer verkent ze Voeren, een Limburgse plattelandsgemeente gelegen tussen Maastricht, Luik en Aken. Ze trekt op pad met Tony Wiertz, voorzitter van Landelijke Gilde Voeren-Oost.

>> Beleef de wandeling virtueel

Toeristische trekpleister

Wanneer we wandelen in de richting van het bezoekerscentrum in ’s-Gravensvoeren, valt meteen op hoeveel toeristen de straat onveilig maken.

bezoekerscentrum in ’s-Gravensvoeren2.200 bedden op 4.157 inwoners

Guy Born, voorzitter van toerisme Voerstreek, licht toe: “Voeren telt in verhouding het grootste aantal toeristische bedden per inwoner. In Limburg is een capaciteit van 2.200 bedden op 4.157 inwoners vrij uniek.” Het toerisme is voor de Voerenaar dan ook een belangrijke bron van inkomsten geworden. “Mensen komen vooral naar hier om te genieten van de rust en de weidse vergezichten”, vertelt Guy.

Het hoogste punt van Vlaanderen

“Het hoogste punt van Vlaanderen ligt in het Voerense Stroevenbos (287,5 m). Via 125 kilometer onverharde wandelpaden verken je de streek. Wie weet spot je wel een das op je wandeling door 1 van de 5 beschermde natuurgebieden.

Tentoonstelling

De meeste activiteiten zijn in de openlucht. Al is een bezoekje aan de geschiedkundige en de natuureducatieve tentoonstelling in het bezoekerscentrum ook wel de moeite”, tipt hij ons met een knipoog.

Land van melk en fruit

Landbouwgemeente

Voeren is en blijft een echte landbouwgemeente. “Deelgemeenten Moelingen en ’s-Gravenvoeren kan je het best vergelijken met de Haspengouwse dorpen”, vertelt melkveehouder Jean Geelen. “Je vindt er grote vierkantshoeves in de dorpskern. De vruchtbare grond was uitermate geschikt voor akkerbouwgewassen en die moest dus zo veel mogelijk veiliggesteld worden.

De andere dorpen liggen eigenlijk al in het land van Herve, het Luikse weidegebied. De hoeves liggen er buiten het dorp. De goede leemgrond heeft er plaatsgemaakt voor kleigrond met vuursteen.”

Landschap met graften

Typisch voor Voeren is ook het landschap met ‘graften’.“Graften zijn niveauverschillen die in het landschap ontstaan zijn door een menselijke ingreep”, legt Jean uit. “Eeuwenlang ploegden de boeren de hellingen met het paard. Na honderden jaren veranderde de helling en ontstonden er grachten met struiken en hagen.”

Dag van de Landbouw

De bedrijfsgilde en de Landelijke Gilde organiseerden dit jaar samen een Dag van de Landbouw. Vier bedrijven openden hun deuren. “Op een akkerbouwbedrijf, een fruitteeltbedrijf, een melkveebedrijf en een authentieke stroopstokerij maakten de bezoekers kennis met de meest kenmerkende landbouwsectoren in Voeren”, zegt Jean trots.

Smullen van streekproducten

Jetteke

In Veurs wandelen we het winkeltje van Jetteke binnen. Het kleinste en oudste winkeltje in Voeren ligt in een prachtig gerestaureerd vakwerkhuis. “Deze huizen, opgetrokken uit silex, zijn typisch voor de streek. Je vindt ze vooral in de gehuchten Veurs, Berg en Einde”, laat Tony ons weten.

Op de toonbank van Jetteke prijken heel wat streekproducten. Naast het ‘Voerdrupke mit Sjlieekreke’ (sleedoornjenever) herkent Tony ook de Voerense stroop die zijn broer Eugene nog op ambachtelijke wijze stookt.

Voerense stroop

We besluiten naar Sint-Pieters-Voeren te trekken, om te proeven van het familierecept, dat al drie generaties geperfectioneerd wordt. Eugene woont met zijn vrouw en zonen in het poortgebouw van de Commanderie, een kasteel in Maaslandse renaissancestijl. Het stoken van stroop is een nevenactiviteit op zijn melkveebedrijf. “Het stookproces start altijd ’s avonds, door 800 kilo fruit tot compote te stoken”, vertelt Eugene.

“Ik stook 3 stroopvarieteiten: zoet (met 70% peer en 30% Cox- of Elstarappels), minder zoet (met 70% peer en 30% Boskoop- of Jacques Lebelappels) en zuur (50% peer en 50% appel).

’s Morgens hevel ik het gekookte fruit over naar de pers. Ik maak de ketel schoon en vervolgens kook ik de 220 liter sap van de eerste beurt opnieuw. Na 3,5 uur koken moet ik de ketel wat nauwer in de gaten houden en regelmatig roeren. Met een grote schep controleer ik of de stroop de gewenste dikte bereikt heeft. Van de 800 kilo fruit blijft er zo’n 95 tot 110 kilo stroop over”, besluit Eugene zijn verhaal.

De nieuwe champagnestreek?

In Voeren is er niet alleen plaats voor ambachtelijke tradities. Sinds een tiental jaren duiken er ook heel wat nieuwe wijngaarden op in het heuvelachtige landschap. De kalkachtige ondergrond en de op het zuiden gerichte hellingen zijn ideaal voor de aanplant van een wijngaard.

Wijndomein Crutzberg

Tony neemt ons mee naar wijndomein Crutzberg. Gepensioneerde apotheker en geboren en getogen Voerenaar Eugene Ernens runt de grootste wijngaard (2,2 ha) van de Voerstreek. Die bevindt zich op een zuidhelling van Sint-Martens-Voeren.

In 2010 werden er 7000 stokken chardonnay en 2000 stokken pinot noir aangeplant. Eugene toverde de vierkantshoeve van zijn vrouws familie om tot een heus wijndomein.

“In de oude koeienstallen persen we de wijn en leggen we hem op vaten”, toont hij ons. De Voerense wijn won al heel wat prijzen en wordt internationaal gesmaakt.