Even bezinnen: de eerste oogst | Landelijke Gilden
Menu

Terug naar Actualiteit >Even bezinnen: de eerste oogst

Geschreven op 26 mei 2020. - Nieuws, Landbouw, Zingeving en solidariteit
Eerste oogst

Jawel, je leest het goed: het eerste oogstfeest is al daar. Je kan het misschien maar moeilijk geloven, want de ijsheiligen zijn nog niet goed koud en de kruisdagen liggen nog maar net achter ons. Toch is het zo. Pinksteren komt eraan, oorspronkelijk een oogstfeest. Pinksteren stamt namelijk af van het joodse Wekenfeest (Sjavoeot), dat gevierd wordt zeven weken (of vijftig dagen) na Pesach. De hellenistische joden noemden het feest Pentèkostè, wat vijftig betekent, en vandaar dan onze naam Pinksteren. Het is het feest waarbij oorspronkelijk de eerstelingen van de oogst geofferd werden. Hou daarbij wel in het achterhoofd dat het klimaat in Israël wat warmer is dan hier en ze dus sneller voor bepaalde gewassen aan de oogst kunnen beginnen. Door verbeterde technieken kunnen we trouwens ook bij ons soms al vroeger oogsten, navenant de teelt zelfs bijna het hele jaar door, maar dat terzijde. In ieder geval, al valt hij vroeger of later op het jaar, er niets te vergelijken met de vreugde en voldoening van de eerste oogst.

Het pinksterverhaal blijkt ook om een andere reden vandaag weer actueel. De apostelen, die zo’n 2000 jaar geleden, na de dood van Jezus, ‘in hun kot’ moesten blijven uit schrik om zelf ook opgepakt te worden, trokken naar buiten. Na zeven weken alle contacten te mijden en teruggetrokken te leven, konden ze niet anders en moesten ze het huis uit. Er brandde iets in hen, het vuur van de Geest. Geestdriftig trokken ze daarop de straten in, de pleinen over en spraken ze tegen iedereen die het wilde horen over die bijzondere man, Jezus van Nazareth. Duizenden sloten zich die eerste dagen bij hen aan, de eerstelingen van een nieuwe oogst.

Ondertussen mogen ook wij met mondjesmaat weer wat verder uit ons kot. Of van ons erf zo je wil. Althans dat is toch de verwachting, en dat werd tijd. Aanvankelijk ging het nog, in plaats van op bezoek te gaan bij familie en vrienden belden we een keertje meer, we hervonden thuis onze creativiteit en misschien vonden we die nodige rust die we anders zo zoeken, omdat heel wat verplichtingen plots wegvielen. Maar na al die weken zaaien zonder oogsten is het mooi geweest. We zijn buitenmensen en eindelijk kunnen we stilaan weer de vruchten van het leven beginnen te plukken. Met mate, maar tenminste terug met maten. En blij dat we zullen zijn, zoals de koeien die voor het eerst terug uit hun stal mogen na een lange winter en rondspringen van vreugde. En blij dat we zullen zijn, om weer geestdriftig te kunnen proeven van het leven, zo vers en sappig als de eerste oogst.