Menu

Terug naar Actualiteit >Landelijke Gilde Godveerdegem brengt unieke fototentoonstelling over hun dorp in de 20ste eeuw

Geschreven op 10 maart 2017. - Geslaagde activiteit, Erfgoed

Op 25 en 26 februari zette Landelijke Gilde Godveerdegem haar dorp in de kijker. In het lokale ontmoetingscentrum organiseerden ze een tentoonstelling waarin te zien was hoe het dorp de voorbije 100 jaar evolueerde. De expo was meteen het officiële startmoment van Landelijke Gilde Godveerdegem dat ‘Dorp in de kijker 2017’ is. Meer dan 700 mensen kwamen naar de expo. Aan de vooravond van dit uniek gebeuren was er de openingsreceptie.

Jürgen Soetens, verbonden aan de projectgroep ‘Erfgoed’ van Landelijke Gilden, had er een interview met voorzitter Jan Cosijns en geboren en getogen Godveerdegemmenaar Geert Beerens. De mannen vertelden honderduit over de tentoonstelling en over het leven in hun dorp. Consulente Blijde Vercamer zorgde voor sfeervolle foto’s.

LG: Hoe is dit project tot stand gekomen?

Schepen Vansintjan en voorzitter Jan Cosijns openen de tentoonstellingJan: Wij hebben een mooi jaarprogramma waarin de dauwwandeling, de katogentocht, de tractorentocht, de nieuwjaarsreceptie en het eetfestijn vaste ankerpunten zijn. Toch leefde er al geruime tijd het verlangen om een project op het getouw te zetten om de betrokkenheid met de bewoners te vergroten. In onze zoektocht naar een originele activiteit stootten we op enkele bijzondere inwoners van het dorp die een bijzondere hobby hebben. Ze verzamelen foto’s en filmmateriaal waarin de evolutie van ons dorp de voorbije 100 jaar te zien is. Eén van de verzamelaars noteert op de foto’s ook wie er op staat en kent veel verhalen achter de gebouwen en de mensen die op de foto’s te zien zijn.

Geert: Vorig jaar organiseerden we een eerste avond waarin we de dorpelingen uitnodigden om te komen kijken naar oude filmpjes over het dorp. Tegelijk nodigden we hen uit om zelf oude foto’s mee te brengen. Het grote enthousiasme bij de aanwezigen zette ons in beweging om dit niet bij één avond te houden. Het idee voor een tweedaagse fototentoonstelling met foto’s van de Godveerdegemmenaars voor de Godveerdegemennaars was geboren.

Jan: De bedoeling van onze tentoonstelling is meervoudig: we willen enerzijds een blik openen op de geschiedenis van ons dorp en de grote evolutie die er waar te nemen is en anderzijds willen we langs deze weg de mensen van ons dorp samenbrengen en het dorpsgevoel in een veranderende samenleving versterken.

LG: Hoe gingen jullie concreet aan het werk?

Geert: We verzamelden honderden foto’s die we inscanden en bewerkten. We zochten naar het verhaal achter de foto:  waar en wanneer is hij gemaakt? Wie of wat staat er op? Zijn er originele verhalen verbonden aan deze foto? Wat vertelt de foto over Godveerdegem? …

LG: Dat was hard werken.

Jan: Ja, maar het was ook heel leuk. Naarmate de tijd vorderde werd iedere foto een verhaal. Het was ontzettend plezant om te ontdekken wie er allemaal op de uitgebreide collectie klasfoto’s staat. Als niet-Godveerdegemmenaar leerde ik zo heel veel mensen kennen.

Geert geeft gedreven uitlegGeert: Tijdens het inscannen van foto’s van de missienaaikring die ons dorp vroeger kende, deed ik een aangename ontdekking. Op één van de oude foto’s stond namelijk een vrouw die sprekend op mijn zus leek. Na enig opzoekingswerk bleek het mijn grootmoeder te zijn toen ze heel jong was. Het was ontzettend leuk om een foto te zien van haar als jong meisje en te weten dat ook zij ooit mee naaide voor de missies. Die missiekring bestaat al lang niet meer, maar ooit bracht die wel heel veel mensen samen in het dorp.

LG: Is Godveerdegem veel veranderd de voorbije honderd jaar?

Geert: Tot voor enkele decennia was Godveerdegem een rustig dorp waar het goed leven was. Het is er nog steeds aangenaam leven, maar het is niet meer hetzelfde dorp. De rustige straten zijn veranderd in drukke wegen waarlangs dagelijks honderden wagens passeren van en naar het station. Ook het ziekenhuis van Zottegem, dat steeds verder uitbreidt richting Godveerdegem brengt heel veel verkeer met zich mee. De voorbije jaren zijn er zevenhonderd nieuwe woongelegenheden bijgekomen in de verkavelingen achter het hospitaal. Dit is een nieuw dorp in het oude dorp.

Jan: Verder werden ook twee winkelcentra gebouwd in het dorp. Dat brengt veel bijkomend verkeer met zich mee. Op zich is er weinig overgebleven van het eens zo rustige dorpje van weleer. Actieve landbouwers zijn er niet meer. Straten waar 50 jaar geleden amper drie huizen stonden, zijn nu vol gebouwd. En de cafés zijn allemaal verdwenen op één na, het Driebunderhof.

Geert: Tot twintig jaar geleden was in Godveerdegem een van de belangrijkste duivenlokalen van de hele streek, ‘Bij Frien’. Met het achteruitgaan van de eens zo populaire duivensport, verdwenen ook de lokalen. Enkele jaren geleden werd dit café gesloopt. Hiermee verdween een stukje erfgoed en tegelijk een plaats waar decennia lang lief en leed in het dorp werden gedeeld.

LG: Ik kende dat café zeer goed omdat ik er vaak kwam met mijn vader die duivenmelker was. Dat lag vlak bij de kerk, als ik me niet vergis.

Geert: Over de kerk gesproken. Deze herbergt een uniek retabel dat is toegewijd aan de pestheilgen. Eeuwenlang kwamen mensen van heinde en ver naar ons kleine dorp om er te bidden bij deze heiligen. Tot diep in de vorige eeuw was er de processie met de pestheiligen waaraan zowat het hele dorp deelnam. De processie is al lang verleden tijd, maar sedert begin dit jaar is er ook geen eucharistieviering meer op zondag in de kerk. Alweer een plaats waar vroeger de dorpelingen samenkwamen die verdwijnt.

LG: Maar ik begrijp dat jullie vandaag wel proberen door allerlei activiteiten om het dorpsgevoel aan te wakkeren. Eén keer per jaar organiseren jullie een viering aan de Sint-Antoniuskapel. Daar komt meer volk samen dan anders in de kerk.

Jan: Dat is waar. Enkele jaren geleden hebben we met de Landelijke Gilde een vervallen kapelletje gerestaureerd. Het ligt op een mooie plaats waar de mensen van Godveerdegem van houden. Toen de werken gedaan waren, vroegen we aan de pastoor of het mogelijk was er een mis te doen. Dat was zo een groot succes dat we dit jaarlijks herhalen. Ieder jaar komen er meer mensen. Jong en oud uit heel Godveerdegem en van daarbuiten verzamelen rond het kapelletje waar we samen de eucharistie vieren en daarna samen iets drinken.

De viering wordt trouwens opgeluisterd door het Sint-Pauluskoor dat al 40 jaar bestaat en dus ook een stukje erfgoed is geworden. Wekelijks repeteren de leden van het koor en ze luisteren geregeld vieringen op.

LG: Is er nog een kermis in het dorp?

Een kermis met kraampjes en molentjes is er al lang niet meer. Maar het Picarencomité organiseert op de laatste zondag van september al meer dan 30 jaar het Picarenbal met live orkest in een tent. Dat is een uniek gebeuren in de streek.

LG: Wat zijn Picaren?

De bijnaam van de Godveerdegemmenaars is Picar. Die verwijst naar Picardië, de streek waarnaar ooit duizenden dorpelingen trokken voor seizoensarbeid. Het Picarencomité houdt dus niet alleen de kermis in stand, maar houdt door haar naam een stuk geschiedenis levend.

Er was ook aandacht voor Landelijke Gilden en BoerenbondLG: Dat is wat ook jullie doen met de tentoonstelling

Het hele project was geen evidente klus, maar we zijn fier op wat we gedaan hebben. Dankzij de waardevolle inbreng van verzamelaars en inwoners van Godveerdegem zijn we erin geslaagd een unieke collectie samen te krijgen. In totaal zijn meer dan 500 foto’s tentoongesteld die een beeld geven van hoe ons dorp er de voorbije 100 jaar heeft uitgezien. De tentoonstelling was een uniek gebeuren waardoor we de geschiedenis weer tot leven brachten en tegelijk bracht het hele project mensen van een dorp in volle expansie, dichter bij elkaar.