Menu

Terug naar Actualiteit >Moederdag: sterke vrouwen, straffe kaas

Geschreven op 10 mei 2018. - Nieuws, Eten en drinken, Landbouw
Martine haalt veel inspiratie uit herinneringen aan moeder Lucienne.

Warm, eerlijk en puur. Met die woorden kunnen we Martine Kinnart en haar Melkerhei omschrijven. Doe er maar meteen ‘straffe madam’ bij, want het levensverhaal van deze gewezen bankdirecteur en sinds kort kaasboerin is er eentje om met bewondering naar te luisteren. Moederdag leek ons de ideale gelegenheid om het unieke verhaal van duizendpoot Martine te delen.

Martine is 54 en vorig jaar richtte ze samen met zoon Pieter het ambachtelijke zuivelbedrijfje Melkerhei op. Het is gelegen op de Heide, een gehucht in het Hagelandse Linter. Moeder en zoon verwerken en vermarkten zuivel van het eigen melkveebedrijf, waar de koeien gemolken worden door vader Gerrit. Het geheim van hun succes is zonder twijfel de sterke familieband en het respect voor traditie, zonder de noodzaak van eigentijdse marketing uit het oog te verliezen.

Dertig jaar bankdirecteur

“Ik was twaalf toen ik mijn vader verloor. Mijn moeder Lucienne had onze boerderij kunnen verkopen, maar dat deed ze niet. Ze zette het gemengde landbouwbedrijf voort en deed daarnaast aan zuivelverwerking. Zij bracht me de liefde voor het boteren bij. Mijn moeder was van het principe ‘Wat een ander kan, kan ik ook’ en experimenteerde graag met nieuwe recepten – ook dat heb ik letterlijk met de paplepel meegekregen.”

Martine lijkt geboren als kaasboerin, en toch koos ze voor een heel andere carrière. “Ik had het geluk dat ik mocht studeren en ik koos voor boekhouden en het bankwezen. Kort na mijn start in die sector kreeg ik de kans om de leiding van een naburig bankkantoor op mij te nemen. Die job heb ik dertig jaar gedaan met heel veel liefde.” Maar er kriebelde iets.

Jaar van de verandering

Martine en Gerrit enkele jaren geleden, met zonen Pieter, Niels en Jonas.De liefde voor zuivelverwerking doofde nooit helemaal uit. “In de jaren 80 volgde ik een cursus kaas maken. Ik heb zelfs een heleboel materiaal en veel kaasvormen gekocht, omdat ik wist dat ik er ooit iets mee zou doen.” Intussen maakte Martine carrière en werden er drie zonen geboren: Niels, Pieter en Jonas.

Maar 2015 werd het jaar van de verandering. De drie jongens besloten op het einde van de zomer om het nest te verlaten en gingen samenwonen met hun vriendin. Pieter, de oudste, was al een tijdje bezig met het vermarkten van rauwe melk en zijn enthousiasme deed ook Martine nadenken over een stap in die richting. Martines moeder, die al een tijdje dement was, ging intussen steeds sneller achteruit. “Op een avond heb ik tegen mijn man gezegd: ‘Nu doe ik het! Ik geef mijn job op en begin met kaas maken.’ Hij keek even op van zijn boek en dacht waarschijnlijk: ‘Jaja, dat heb ik nog gehoord.’ Maar ik ben naar het rusthuis gegaan en heb aan mama gevraagd wat ze van mijn plan vond. ‘Doe maar, mijn kind’, zei ze. ‘Ik zal je wel komen helpen’. Haar zegen was enorm belangrijk voor mij. Daarna heb ik een goed gesprek gehad met mijn baas en beloofd te blijven tot er een goede opvolger klaarstond.” In januari 2017 gingen de deuren van de Melkerhei open.

Met de zegen van mama

Lucienne kon helaas niet meer komen helpen. “In september 2015 is mama gestorven, twee maanden nadat ik haar over mijn plan verteld had. Hoewel ze er fysiek niet bij was, voelde ik haar aanwezigheid toen ik de eerste keer boter maakte. De handelingen die ik veertig jaar geleden van haar geleerd had, kwamen heel spontaan en de geur en sfeer van het productieproces namen me weer mee naar toen. Dat was een heel emotioneel moment en er zijn heel wat tranen gevloeid.”

Toch scheelde het niet veel of de Melkerhei moest meteen de deuren al sluiten. Martine kreeg een zware tegenslag te verwerken: darmkanker. “Ik kreeg de diagnose een week na de opening van Melkerhei. Mijn man Gerrit wou de zaak tijdelijk sluiten, maar daar wilde ik niet van weten. Ik kreeg chemo en bestralingen, maar de gedachte aan nieuwe projecten hield me op de been. Ik dacht ook veel aan mama’s woorden: ‘Opgeven staat niet in ons woordenboek.’ Dankzij goede vrienden en familie die veel kwamen helpen met de productie, zijn we dan ook gewoon doorgegaan met Melkerhei. Ook aan mijn zonen en schoondochters heb ik toen heel veel steun gehad. Ze kwamen ongevraagd helpen op het bedrijf en deden het huishouden. Pieter nam de leiding van Melkerhei over.”

Gerrit, Martine en zoon Pieter zijn de sterke schouders onder MelkerheiDe revalidatie viel Martine zwaar, maar intussen is ze weer bijna helemaal de oude. “Achteraf gezien heeft mijn ziekte de start van Melkerhei geen kwaad gedaan. Ze was op sommige vlakken zelfs een voordeel. Het heeft ons verplicht om wat meer op de rem te staan en niet te veel ineens te willen. Door de kanker zijn we onszelf niet voorbij gegaloppeerd.”

 

 

Band met de consument

MelkkoeienVandaag draait Melkerhei op volle toeren, en dat is te danken aan de sterke familieband van de oprichters. “Alles begint bij de melk van onze 75 melkkoeien. Wanneer we kaas maken, komt die rechtstreeks in de kaastobbe. Verser kan dus niet. Twee derde van de melk gaat nog steeds naar de melkerij en verdwijnt in de anonimiteit. Daar zijn we prijsnemer en hebben we geen band met het product of de klant.

 

Sinds de start van Melkerhei komen onze klanten hier elke zaterdag over de vloer. Zo ontstaat er een vertrouwensband tussen producent en consument. Vooral als er kinderen bij zijn, nemen mensen ook graag een kijkje in de stal. Melken is een eenzame job, maar Gerrit en Pieter hebben er heel wat meer plezier in nu ze weten hoe hun product verwerkt wordt en in wiens koelkast de zuivel staat. Melkerhei heeft dus een financiële meerwaarde, maar zeker ook een emotionele.”

Met Melkerhei ging Martines droom in vervulling.De tweede schakel in het verhaal is zoon Pieter. Hij neemt de vermarkting op zich, verzorgt de contacten met lokale winkels en zet samenwerkingen op touw. “Dat heeft onze moeder-zoonband zeker sterker gemaakt. We leren erg veel van elkaar, ondanks en dankzij het generatieverschil.” Een keer per maand vergaderen Pieter en Martine op een externe locatie, om de stand van zaken te bespreken en nieuwe ideeën uit te werken. “Dat is belangrijk, want aan de keukentafel ben je te snel afgeleid.

We willen het professioneel aanpakken en over de zaken nadenken vooraleer we iets doen.” Wie de website of de Instagram- en Facebookpagina van Melkerhei bezoekt, zal dat beamen. Ze werkten onder andere samen met een professionele fotograaf en webdesigner, om alle communicatiekanalen tot een mooi geheel te maken.

Vogels vliegen uit

Zoon Pieter stapte eind april in het huwelijksbootje met zijn Heleen. Niels doet dat binnenkort met Rayah. “Onze kinderen zijn op heel korte tijd allemaal uit huis gegaan. Dat hadden ze niet onderling zo afgesproken. Ze waren er gewoon ongeveer tegelijk klaar voor. Ik heb gelukkig geen last gehad van het zogenaamde legenestsyndroom. Het feit dat iedereen hier vaak binnenspringt, helpt natuurlijk.”

Naast Pieter helpen ook Niels en Jonas wanneer ze kunnen, samen met de schoondochters. Heleen springt geregeld bij in de foodtruck. Jonas’ vriendin Nele draagt haar steentje bij in de productie en Rayah is goed in design. Zij ontwierp bijvoorbeeld het Melkerheilogo, simpel en puur in zwart-wit.

“Ik ben blij dat mijn zonen op de boerderij opgegroeid zijn. Omdat Gerrit en mijn mama altijd in de buurt waren, hadden we geen opvang nodig. Ze hadden geen Playstation, want buiten was er altijd wel iets te beleven. Ze hebben van kleins af geleerd om dieren te respecteren en staan nog steeds klaar om te helpen. Ik ben blij dat ze alle drie een fijne vrouw hebben leren kennen.”

Trotse oma

Wie het assortiment op de webshop overloopt, kan er niet naast kijken: familiebanden zijn erg belangrijk voor Martine. Ze maakt verse kaas, boter, yoghurt en vla, maar de echte pronkstukken van Melkerhei zijn de kazen. Zo is er bijvoorbeeld Rikske. “Die is vernoemd naar mijn opa. Hij werkte in de mijn en dronk graag een pintje. De kaas heeft een zwarte korst en er het bier Cuvée Clarisse is erin verwerkt.” Maar de St-Lucie – een kaas vernoemd naar, je raadt het al, Lucienne – moet toch wel het echte paradepaardje zijn. “Mama liep in het dorp elk jaar mee in de processie, gekleed als haar naamgenote, de heilige Lucie. Deze kaas, met truffel uit het Italiaanse Piemonte, heeft een gouden korst. Men noemt truffels het zwarte goud en mijn moeder had een hart van goud. Dat leek me een mooi eerbetoon aan haar.”

Intussen is Martine niet alleen een trotse dochter en mama, maar ook een trotse oma. Het zal je niet verbazen dat onlangs een nieuwe kaas aan het assortiment werd toegevoegd, vernoemd naar kleindochter Soo. “Mijn kinderen vonden het een goed idee, maar vragen zich af wat ik ga doen als ze elk zeven kinderen krijgen.” Martine lacht. “Dat ze maar doen, daar vind ik wel iets op.”

 

Tip voor Moederdag

Mag het op deze Moederdag eens iets anders zijn dan bloemen of pralines? Melkerhei stelt een speciaal moederdagpakket samen, om mama te verwennen met eerlijke, pure lekkernijen, vers van de koe. Een leuk weetje: voor dit pakket in mei gaat Melkerhei helemaal plasticvrij!

Je vindt Melkerhei in de Heidestraat 163 in Linter, waar de mobiele foodtruck elke zaterdag paraat staat van 9 tot 16 u.. Of bestel via de webshop op www.melkerhei.be.