Oei, wij zijn buitenmensen | Landelijke Gilden
Menu

Terug naar Actualiteit >Oei, wij zijn buitenmensen

Geschreven op 25 maart 2020. - Nieuws, Zingeving en solidariteit

Oei, wij zijn ‘buitenmensen’. Wat nu?

‘Blijf in uw kot’ was het eerste en meest alomvattende advies van de minister van Volksgezondheid enkele weken geleden om de verspreiding van het Coronavirus zoveel als mogelijk te vertragen. Alle andere maatregelen die volgden waren daarvan een afgeleide: de lessen zijn geschorst, de cafés gesloten, en bij ons zijn alle activiteiten en vergaderingen uitgesteld of afgelast. De kans is trouwens groot dat de maatregelen die genomen werden verlengd en misschien nog verscherpt zullen worden. Loyaal houden we ons hieraan, voor de eigen gezondheid en die van onze dierbaren, maar zeker ook uit solidariteit met iedereen die tot een risicogroep behoort, want de wegen van het virus zijn ondoorgrondelijk. Maar er is hoop, al lijkt die nog heel ver weg. Het belangrijkste nu zijn de inspanningen die we zelf doen, des te sneller kunnen we terug onder de mensen komen. Vandaag zonderen we ons dus beter af.

Maar oei, wij zijn ‘buitenmensen’ die nog het liefst van al sociaal zijn, wat nu? Loert daar de eenzaamheid om de hoek? Toegegeven, we houden niet van die afzondering, we horen er liever bij. Nu echter kan het niet anders, laten we er dus maar het beste van maken.

Aan de andere kant wint dat ‘even alleen zijn’ of leven in afzondering, aan populariteit. Er is bij heel wat mensen nood om, al is het voor even, los te komen van de dagelijkse drukte en routine. Zo sprak ik, toen het nog live kon, met een vriend waarmee ik samen gestudeerd heb en al een hele tijd niet meer gezien had. Na de beleefde vragen zoals: ‘Hoe is het?’ en ‘Hoe gaat het op je werk?’ vertelde hij dat hij z’n ontslag had gegeven en van plan is er een jaar helemaal alleen op uit te trekken. Eerst fietsen in Zuid-Frankrijk en daarna verder te voet te naar Santiago de Compostela in Spanje. Even op zoek naar zichzelf. Hoewel ik ondertussen vrees dat z’n avontuur ook even op pauze gezet zal moeten worden. Maar hij is niet alleen. Daarnet nog las ik een facebookpost van een jonge mama die door het thuis-zijn deze dagen haar twee kleine kinderen weer heel anders heeft leren kennen.

Laten we dan maar van de nood een deugd maken. Zo zie ik de laatste weken heel wat jonge gezinnen samen wandelen, even ‘uit hun kot’ voor een frisse neus, maar vaak ook met een nieuwe bewondering voor hun omgeving. Zo heb ik zel al enkele onbekende trage wegen uitgetest! Zoek dus het plezier van je een tijdje terug te trekken. Hopelijk vind je de nodige rust, ontdek je een creatieve manier om de tijd in te vullen, of kan je misschien die taak uitvoeren die al lang moet gebeuren en waar je best niet te veel bij afgeleid wordt. Om dan met herwonnen goesting en wanneer de situatie het toelaat, opnieuw de wijde wereld in te trekken, van het café tot de bibliotheek en nog verder. Liever snel dan laat, want we zijn buitenmensen, toch?

Nathan Rijnders
Pastoraal vormingswerker LG